ความเหงาเหมือนเงาติดตามตัว อยากจะกระโดดข้ามกำแพงที่เราได้สร้างไว้ซักที แต่ก็ได้แค่ยื่นอยู่คนกำแพงไม่กล้ากระโดดลงมาซักที เหนื่อยใจกับตัวเองจริงๆ ที่เป็นอย่างงี้ก็อาจจะเป็นเพราะคำว่า "กลัว" คำเดียวเท่านั้น
บ่อยครั้งที่ไปไหนมาไหน มักจะมีคนถามเสมอว่า "มีแฟนหรือยัง?" เราก็ตอบได้เต็มปากเลยว่า "ไม่มี" (T-T) จากนั้นก็สิ้นบทสนทนานั้นไป แต่ว่าถ้าเป็นคนที่สนิทสนม ก็จะมีคำถามต่อมาว่า "เป็นเกย์หรือเปล่า?" นี่แหละ ที่ไม่สามารถตอบได้เต็มปาก ก็ได้แต่ตอบที่เล่นที่จริงไป หรือไม่ก็ปฏิเสธไปเลย
แล้วถ้าถามเคยมีแฟนไหม เรียกว่ามีก็ไม่เชิง ลักษณะเป็นการคุยกันเรื่อยเปื่อยมากกว่า ไม่เคยเจอหน้า ได้แต่คุยกันทา่งโทรศัพท์ และMSN ที่คุยมาก็มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง แต่มันก็แค่คุยเฉยๆ พอเบื่อๆแล้วก็เลิก บางคนมีนัดเจอ นัดไปเที่ยวแต่พอใกล้ๆเวลาเราก็หาเรื่องชิ่ง โดยให้เหตุผลต่างๆนาๆ สงสารคนที่คุยด้วยเหมือนกันแล้วเหตุผลอะไรละที่ต้องทำอย่างงั้น อาจจะเป็นหลายๆอย่างประกอบกัน หน้าตาเราก็ไม่ได้ดี (เอาอะไรมาตัดสิน) ก็เราความรู้สึกรอบข้่างมาอ่ะดิ ต่างบอกว่า หน้าตาเราเป็นอย่างงั้น หน้าตาเราเป็นอย่างงี้ ทำให้ความมั่นใจมันหายไปหมด บางครั้งยังเอามานั่งคิดคนเดียว เรามันหน้าตาแย่ขนาดนั้นเลยหรอ และอีกเหตุผลนึงคือไม่กล้า ไม่กล้าที่จะบอกคนอื่นๆว่าเราเป็นเกย์ เป็นเพราะหน้าที่การงาน ถ้าเราพูดไปมีผลกับการทำงานแน่นอน และคนรอบๆแน่นอน
