ความเหงาเหมือนเงาติดตามตัว อยากจะกระโดดข้ามกำแพงที่เราได้สร้างไว้ซักที แต่ก็ได้แค่ยื่นอยู่คนกำแพงไม่กล้ากระโดดลงมาซักที เหนื่อยใจกับตัวเองจริงๆ ที่เป็นอย่างงี้ก็อาจจะเป็นเพราะคำว่า "กลัว" คำเดียวเท่านั้นกลัวว่าเขาคนนั้นจะดีไหม
กลัวว่าเขาคนนั้นจะจริงใจไำหม
กลัวว่าถ้าไปไม่รอด มันจะขึ้นไรขึ้น
กลัวนั้น กลัวนี่ไปต่างๆนาๆ
บางครั้งมองคนอื่นๆก็รู้สึกอจฉ และันับถือในความกล้าของเขาจริงๆ
ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งอยู่หลังกำแพงพร้อมกับเงา แล้วเพ้อฝันถึงคนที่ไม่มีตัวตนไปเรื่อยเปื่อย.......
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น